Ramses Shaffy (76) overleden

1933-2009, acteur en liedjeszanger
Door Henk van Gelder
Zelden viel iemand zo samen met wat hij zong. „Laat me mijn eigen gang maar gaan”, was Ramses Shaffy’s lijflied. Als een roekeloze robbedoes raasde hij door het Nederlandse toneel en de kleinkunst. Vandaag overleed hij in zijn woonplaats Amsterdam op 76-jarige leeftijd.

Gepubliceerd: 1 december 2009 11:12 | Gewijzigd: 1 december 2009 15:50
Ramses Shaffy in 1983.
Foto Leo van Velzen

Nieuws – Verdriet en lof na overlijden Ramses Shaffy
Amsterdam, 1 dec. Dit voorjaar werd er bij hem slokdarmkanker geconstateerd. „Eind vorige week verslechterde zijn gezondheid aanzienlijk. Dinsdagochtend is hij rustig ingeslapen”, stelt het management in een verklaring.

Ramses Shaffy was nog maar een schim van wie hij ooit is geweest. Als hij nog in het openbaar verscheen, oogde hij breekbaar en hulpbehoevend – een bejaarde man die zichzelf alleen maar overeind kon houden als hij op iemands arm kon leunen. Maar zijn grijns bleef levenslustig en zijn ogen twinkelden nog. Menigmaal werd hem de laatste jaren een eerbetoon aangeboden, dat hij altijd met zichtbaar genoegen onderging. En als daarbij zijn liedjes werden gezongen, galmde hij nog graag een paar flarden mee.

Lees de uitgebreide necrologie over Ramses Shaffy vanmiddag in NRC Handelsblad. U kunt ook toegang krijgen tot de digitale editie via een webabonnement of tijdelijke toegangspas.
In de canon van het Nederlandse lied stond Shaffy op een ereplaats, zingend van levenslust en lijfsbehoud als geen ander. Tekst, muziek en zang waren onverbrekelijk één. Door de onvermoeibaar oplaaiende crescendo’s in de melodie en de hymnische allure van zijn voordracht wist hij zelfs de duisterste passages in We zullen doorgaan („met de stootkracht van de milde kracht / om door te gaan in een sprakeloze nacht…”) tot een meer dan overtuigende ode aan het leven en de liefde te maken. Zoals hij dat ook deed in het nauwelijks minder ongrijpbare Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Shaffy viel samen met wat hij zong; hij was de grote gangmaker die het stugge Nederland kon bewegen tot extatisch meezingen.

Naam en afkomst van Ramses Shaffy leken te mooi om waar te zijn. Maar het klopt: hij was de zoon van een Egyptische diplomaat en een Pools-Russische gravin die al uit elkaar waren voordat hij in 1933 werd geboren in een ziekenhuis in Neuilly sur Seine, onder de rook van Parijs. Toen hij zes was, zette zijn moeder hem op de trein naar Nederland om anderen voor hem te laten zorgen.


Pastorale

Mijn hemel blauw
met gouden harp
Mijn wolkentorens, ijskristallen
Kometen, manen en planeten, aah alles draait om mij
En door de witte wolkenpoort tot diep onder de golven
Boort mijn vuur, mijn liefde, zich in de aarde

En bij het water speelt een kind
En alle schelpen die het vindt gaan blinken als ik lach

Sammy

Sammy loop niet zo gebogen
Denk je dat ze je niet mogen
Waarom loop je zo gebogen
Sammy met je ogen,
Sammy, op de vlucht

Hoog Sammy,
kijk omhoog Sammy
Want daar is de blauwe lucht


Zing, vecht, huil, bid…

Voor degene in z’n schuilhoek achter glas
Voor degene met de
dichtbeslagen ramen
Voor degene die dacht
dat-ie alleen was
Moet nu weten, we zijn
allemaal samen

Zing, vecht, huil, bid,
lach, werk en bewonder (4x)

Niet zonder ons

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s